Germanic Lexicon Project Search results Displaying 1 - 10 out of 98 entries.

Home Texts Search Messages Volunteer About Search Help

Tip: In the search results, you can click on any word or abbreviation for more information.

Source: Gordon/Taylor, page b0005, entry 2 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

Þat var snimma í ndverða bygð goðanna, þá er goðin
hfðu sett Miðgarð ok grt Valhll, þá kom þar smiðr
nkkurr ok bauð at gøra þeim borg á þrim misserum svá
góða at trú ok ørugg væri fyrir bergrisum ok hrímþursum,
þótt þeir kœmi inn um Miðgarð; en hann mælti sér þat til 5
kaups, at hann skyldi eignask Freyju, ok hafa vildi hann sól
ok mána. Þá gengu Æsirnir á tal ok réðu ráðum sínum, ok
var þat kaup grt við smiðinn, at hann skyldi eignask þat er
hann mælti til, ef hann fengi grt borgina á einum vetri; en
hinn fyrsta sumarsdag, ef nkkurr hlutr væri ógrr at 10
borginni, þá skyldi hann af kaupinu, ok skyldi hann af
engum manni lið þiggja til verksins. En er þeir sgðu
honum þessa kosti, þá beiddisk hann at þeir skyldu lofa at
hann hefði lið af hesti sínum, er Svaðilfari hét; en því réð
Loki, er þat var til lagt við hann. 15
Hann tók til hinn fyrsta vetrardag at gøra borgina, en of
nætr dró hann til grjót á hestinum; en þat þótti Ásunum
mikit undr, hversu stór bjrg sá hestr dró, ok hálfu meira
þrekvirki gørði hestrinn en smiðrinn. En at kaupi þeira
váru sterk vitni ok mrg sœri, fyrir því at jtnum þótti ekki 20
tryggt at vera með Ásum griðalaust, ef Þórr kvæmi heim; en
þá var hann farinn í austrveg at berja trll. En er á leið
vetrinn, þá sóttisk mjk borgargørðin, ok var hon svá há ok
sterk at eigi mátti á þat leita. En þá er þrír dagar váru til
sumars, þá var komit mjk at borghliði. Þá settusk goðjn á 25
dómstóla sína ok leituðu ráða ok spurði hverr annan hverr
því hefði ráðit, at gipta Freyju í Jtunheima eða spilla loptinu
ok himninum svá, at taka þaðan sól ok tungl ok gefa jtnum;
en þat kom ásamt með llum, at þessu myndi ráðit hafa sá er
flestu illu ræðr, Loki Laufeyjarson, ok kváðu hann verðan 30
ills dauða, ef eigi hitti hann ráð til, at smiðrinn væri af

Source: Gordon/Taylor, page b0006, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

kaupinu, ok veittu Loka atgngu. En er hann varð hræddr,
þá svarði hann eiða at hann skyldi svá til haga at smiðrinn
væri af kaupinu, hvat sem hann kostaði til.
35 Ok hit sama kveld, er smiðrinn ók út eptir grjótinu með
hestinn Svaðilfara, þá hljóp ór skógi nkkurum merr ok at
hestinum ok hrein við. En er hestrinn kendi hvat hrossi
þetta var, þá œddisk hann ok sleit sundr reipin ok hljóp til
merarinnar, en hon undan til skógar ok smiðrínn eptir ok
40 vill taka hestinn, en þessi hross hlaupa alla nótt, ok dvelsk
smíðin þá nótt. Ok eptir um daginn varð ekki svá smíðat
sem fyrr hafði orðit. Ok þá er smiðrinn sér at eigi mun lokit
verða verkinu, þá fœrisk smiðrinn í jtunmóð. En er Æsirnir
sá þat til víss, at þar var bergrisi kominn, þá varð eigi þyrmt
45 eiðunum, ok klluðu þeir á Þór, ok jafnskjótt kom hann, ok
því næst fór á lopt hamarrinn Mjllnir. Galt hann þá
smíðarkaupit, ok eigi sól eða tungl; heldr synjaði hann
honum at byggva í Jtunheimum ok laust þat it fyrsta hgg,
er haussinn brotnaði í smán mola, ok sendi hann niðr undir
50 Niflheim.
En Loki hafði þá ferð haft til Svaðilfara at nkkuru síðar
bar hann fyl. Þat var grátt ok hafði átta fœtr, ok er sá hestr
beztr með goðum ok mnnum.

Source: Gordon/Taylor, page b0008, entry 3 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

100 Þat er upphaf þessa máls, at ku-Þórr fór með hafra sína
ok reið, ok með honum sá Áss er Loki heitir. Koma þeir at
kveldi til eins bónda ok fá þar náttstað. En um kveldit tók
Þórr hafra sína ok skar báða; eptir þat váru þeir flegnir ok
bornir til ketils. En er soðit var, þá settisk Þórr til náttverðar
115 ok þeir lagsmenn. Þórr bauð til matar með sér bóndanum
ok konu hans ok brnum þeira; sonr bónda hét Þjálfi, en
Rskva dóttir. Þá lagði Þórr hafrstkurnar útar frá eldinum,
ok mælti at bóndinn ok heimamenn hans skyldu kasta á
hafrstkurnar beinunum. Þjálfi, sonr bónda, helt á lærlegg
120 hafrsins ok spretti á knífi sínum ok braut til mergjar.
Þórr dvalðisk þar of nóttina; en í óttu fyrir dag stóð hann
upp ok klæddi sik, tók hamarinn Mjllni ok brá upp ok vígði

Source: Gordon/Taylor, page b0009, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

hafrstkurnar. Stóðu þá upp hafrarnir, ok var þá annarr
haltr eptra fœti. Þat fann Þórr, ok talði at bóndinn eða hans
hjón mundi eigi skynsamliga hafa farit með beinum hafrsins; 125
kennir hann at brotinn var lærleggrinn. Eigi þarf langt frá
því at segja: vita megu þat allir, hversu hræddr bóndinn
mundi vera, er hann sá at Þórr lét síga brýnnar ofan fyrir
augun; en þat er hann sá augnanna, þá hugðisk hann falla
mundu fyrir sjóninni einni samt. Hann herði hendrnar at 130
hamarskaptinu svá at hvítnuðu knúarnir. En bóndinn gørði
sem ván var ok ll hjónin, klluðu ákafliga, báðu sér friðar,
buðu at fyrir kvæmi alt þat er þau áttu. En er hann sá hræzlu
þeira, þá gekk af honum móðrinn ok sefaðisk hann, ok tók
af þeim í sætt brn þeira, Þjálfa ok Rsku, ok gørðusk þau 135
þá skyldir þjónustumenn hans, ok fylgja þau honum jafnan
síðan.
Lét hann þar eptir hafra, ok byrjaði ferðina austr í
Jtunheima ok alt til hafsins, ok þá fór hann út yfir hafit þat
it djúpa. En er hann kom til lands, þá gekk hann upp, ok 140
með honum Loki ok Þjálfi ok Rskva. Þá er þau hfðu
lítla hríð gengit, varð fyrir þeim mrk stór. Gengu þau þann
dag allan til myrkrs. Þjálfi var allra manna fóthvatastr; hann
bar kýl Þórs, en til vista var eigi gott. Þá er myrkt var orðit,
leituðu þeir sér til náttstaðar ok fundu fyrir sér skála nkkurn 145
mjk mikinn; váru dyrr á enda ok jafnbreiðar skálanum.
Þar leituðu þeir sér náttbóls. En of miðja nótt varð land-
skjálpti mikill, gekk jrðin undir þeim skykkjum, ok skalf
húsit. Þá stóð Þórr upp ok hét á lagsmenn sína; ok
leituðusk fyrir, ok fundu afhús til hœgri handar í miðjum 150
skálanum ok gengu þannig. Settisk Þórr í dyrnar, en nnur
þau váru innar frá honum, ok váru þau hrædd, en Þórr helt
hamarskaptinu ok hugði at verja sik. Þá heyrðu þau ym
mikinn ok gný.
En er kom at dagan, þá gekk Þórr út ok sér hvar lá maðr 155
skamt frá honum í skóginum, ok var sá eigi lítill. Hann

Source: Gordon/Taylor, page b0010, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

svaf ok hraut sterkliga. Þá þóttisk Þórr skilja hvat látum
verit hafði of nóttina. Hann spennir sik megingjrðum ok
óx honum ásmegin; en í því bili vaknar sá maðr, stóð upp
160 skjótt. En þá er sagt at Þór varð bilt einu sinni at slá hann
með hamrinum, ok spurði hann at nafni; en sá nefndisk
Skrýmir, 'en eigi þarf ek', sagði hann, 'at spyrja þik
at nafni; kenni ek at þú ert Asa-Þórr. En hvárt hefir þú
dregit á braut hanzka minn?' Seildisk þá Skrýmir til, ok tók
165 upp hanzka sinn; sér Þórr þá at þat hafði hann haft fyrir
skála um nóttina, en afhúsit, þat var þumlungrinn hanzkans.
Skrýmir spurði ef Þórr vildi hafa fruneyti hans, en Þórr játti
því. Þá tók Skrýmir ok leysti nestbagga sinn ok bjósk til at
eta dagverð, en Þórr í ðrum stað ok hans félagar. Skrýmir
170 bauð þá at þeir legði mtuneyti sitt, en Þórr játti því. Þá
batt Skrýmir nest þeira alt í einn bagga ok lagði á bak sér;
hann gekk fyrir of daginn ok steig heldr stórum, en síðan at
kveldi leitaði Skrýmir þeim náttstaðar undir eik nkkurri
mikilli. Þá mælti Skrýmir til Þórs at hann vill leggjask niðr
175 at sofa, 'en þér takið nestbaggann ok búið til náttverðar yðr.'
Því næst sofnar Skrýmir ok hraut fast, en Þórr tók nest-
baggann ok skal leysa. En svá er at segja sem ótrúligt mun
þykkja, at engan knút fekk hann leyst, ok engan álarendann
hreyft svá at þá væri lausari en áðr. Ok er hann sér at þetta
180 verk má eigi nýtask, þá varð hann reiðr, greip þá hamarinn
Mjllni tveim hndum ok steig fram ðrum fœti at, þar er
Skrýmir lá, ok lýstr í hfuð honum; en Skrýmir vaknar ok
spyrr hvárt laufsblað nkkut felli í hfuð honum, eða hvárt
þeir hefði þá matazk ok sé búnir til rekkna. Þórr segir at
185 þeir munu þá sofa ganga. Ganga þau þá undir aðra eik.
Er þat þér satt at segja, at ekki var þá óttalaust at sofa. En
at miðri nótt, þá heyrir Þórr at Skrýmir hrýtr svá at dunar í
skóginum. Þá stendr hann upp ok gengr til hans, reiðir
hamarinn títt ok hart ok lýstr ofan í miðjan hvirfil honum;
190 hann kennir at hamarsmuðrinn søkkr djúpt í hfuðit. En í

Source: Gordon/Taylor, page b0011, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

því bili vaknar Skrýmir ok mælti: 'Hvat er nú? Fell akarn
nkkut í hfuð mér? Eða hvat er títt um þik, Þórr?' En
Þórr gekk aptr skyndiliga ok svarar at hann var þá nývaknaðr,
sagði at þá var mið nótt ok enn væri mál at sofa.
Þá hugsaði Þórr þat, ef hann kvæmi svá í fœri at slá hann 195
it þriðja hgg, at aldri skyldi hann sjá sik síðan; liggr nú ok
gætir ef Skrýmir sofnaði fast. Ok lítlu fyrir dagan þá heyrir
hann at Skrýmir mun sofnat hafa; stendr þá upp ok hleypr
at honum, reiðir þá hamarinn af llu afli ok lýstr á þunnvang-
ann þann er upp vissi; søkkr þá hamarrinn upp at skaptinu. 200
En Skrýmir settisk upp ok strauk of vangann ok mælti:
'Hvárt munu fuglar nkkurir sitja í trénu yfir mér? Mik
grunaði, er ek vaknaða, at tros nkkut af kvistunum felli
í hfuð mér. Hvárt vakir þú, Þórr? Mál mun vera upp at
standa ok klæðask. En ekki eigu þér nú langa leið fram til 205
borgarinnar er klluð er Útgarðr. Heyrt hefi ek at þér hafið
kvisat í milli yðvar at ek væra ekki lítill maðr vexti, en sjá
skulu þér þar stœrri menn, er þér komið í Útgarð. Nú mun
ek ráða yðr heilræði: láti þér eigi stórliga yfir yðr, ekki munu
hirðmenn Útgarða-Loka vel þola þvílíkum kgursveinum 210
kpuryrði. En at ðrum kosti hverfið aptr, ok þann ætla
ek yðr betra af at taka. En ef þér vilið fram fara, þá stefni
þér í austr. En ek á nú norðr leið til fjalía þessa er nú
munu þér sjá mega.'
Tekr Skrýmir nestbaggann ok kastar á bak sér ok snýr 215
þvers á braut í skóginn frá þeim, ok er þess eigi getit, at
Æsirnir bæði þá heila hittask.
Þórr snýr fram á leið ok þeir félagar ok gengr framan til
miðs dags. Þá sá þeir borg standa á vllum nkkurum ok
settu hnakkann á bak sér aptr áðr þeir fengu sét yfir upp; 220
ganga til borgarinnar, ok var grind fyrir borghliðinu ok lokin
aptr. Þórr gekk á grindina ok fekk eigi upp lokit, en er þeir
þreyttu at komask í borgina, þá smugu þeir milli spalanna
ok kómu svá inn. Sá þá hll mikla ok gengu þannig. Var

Source: Gordon/Taylor, page b0012, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

225 hurðin opin; þá gengu þeir inn ok sá þar marga menn
á tvá bekki ok flesta œrit stóra. Því næst koma þeir fyrir
konunginn Útgarða-Loka ok kvddu hann; en hann leit
seint til þeira ok glotti við tnn ok mælti: 'Seint er um
langan veg at spyrja tíðenda, eða er annan veg en ek hygg, at
230 þessi sveinstauli sé ku-Þórr? En meiri muntu vera en mér
lízk þú. Eða hvat íþrótta er þat er þér félagar þykkizk vera
við búnir? Engi skal hér vera með oss, sá er eigi kunni
nkkurs konar list eða kunnandi um fram flesta menn.'
Þá segir sá er síðast gekk, er Loki heitir: 'Kann ek þá
235 íþrótt, er ek em albúinn at reyna, at engi er hér sá inni er
skjótara skal eta mat sinn en ek."
Þá svarar Útgarða-Loki: 'Íþrótt er þat, ef þú efnir, ok
freista skal þá þessar íþróttar.' Kallaði útar á bekkinn at sá
er Logi heitir skal ganga á gólf fram ok freista sín í móti
240 Loka. Þá var tekit trog eitt ok borit inn á hallargólfit ok
fyllt af slátri. Settisk Loki at ðrum enda, en Logi at ðrum,
ok át hvárr tveggja sem tíðast ok mœttusk í miðju troginu.
Hafði þá Loki etit slátr alt af beinum, en Logi hafði ok etit
slátr alt ok beinin með ok svá trogit; ok sýndisk nú llum
245 sem Loki hefði látit leikinn.
Þá spyrr Útgarða-Loki hvat sá inn ungi maðr kunni leika,
en Þjálfi segir at hann mun freista at renna skeið nkkur við
einnhvern þann er Útgarða-Loki fær til. Útgarða-Loki segir
at þetta er góð íþrótt ok kallar þess meiri ván, at hann sé vel
250 at sér búinn of skjótleikinn, ef hann skal þessa íþrótt inna;
en þó lætr hann skjótt þessa skulu freista. Stendr þá upp
Útgarða-Loki ok gengr út, ok var þar gott skeið at renna
eptir sléttum velli. Þá kallar Útgarða-Loki til sín sveinstaula
nkkurn, er nefndr er Hugi, ok bað hann renna í kpp við
255 Þjálfa. Þá taka þeir it fyrsta skeið, ok er Hugi því framar
at hann snýsk aptr í móti honum at skeiðs enda. Þá mælti
Útgarða-Loki: 'Þurfa muntu, Þjálfi, at leggja þik meir fram,
ef þú skalt vinna leikinn; en þó er þat satt, at ekki hafa hér

Source: Gordon/Taylor, page b0013, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

komit þeir menn er mér þykkja fóthvatari en svá.' Þá taka
þeir aptr annat skeið, ok þá er Hugi kømr til skeiðs enda ok 260
hann snýsk aptr, þá var langt kólfskot til Þjálfa. Þá mælti
Útgarða-Loki: 'Vel þykki mér Þjálfi renna, en eigi trúi ek
honum nú at hann vinni leikinn; en nú mun reyna, er þeir
renna it þriðja skeiðit.' Þá taka þeir enn skeið; rennr Hugi
til skeiðs enda ok snýsk aptr, ok er Þjálfi eigi þá kominn 265
á mitt skeið. Þá segja allir at reynt er um þenna leik.
Þá spyrr Útgarða-Loki Þór hvat þeira íþrótta mun vera er
hann muni vilja birta fyrir þeim, svá miklar sgur sem menn
hafa grt um stórvirki hans. Þá mælti Þórr at helzt vill hann
þat taka til, at þreyta drykkju við einnhvern mann. Útgarða -- 270
Loki segir at þat má vel vera, gengr inn í hllina ok kallar
skutilsvein sinn, biðr at hann taki vítishorn þat er hirðmenn
eru vanir at drekka af. Því næst kømr fram skutilsveinn með
horninu ok fær Þór í hnd. Þá mælti Útgarða-Loki: 'Af
horni þessu þykkir þá vel drukkit ef í einum drykk gengr af, 275
en sumir menn drekka af í tveim drykkjum, en engi er svá
lítill drykkjumaðr at eigi gangi af í þrimr.'
Þórr lítr á hornit, ok sýnisk ekki mikit, ok er þó heldr
langt, en hann er mjk þyrstr; tekr at drekka ok svelgr
allstórum ok hyggr at eigi skal þurfa at lúta optar at sinni 280
í hornit. En er hann þraut ørindit ok hann laut ór horninu
ok sér hvat leið drykkinum, ok lízk honum svá sem alllítill
munr mun vera at nú sé lægra í horninu en áðr. Þá mælti
Útgarða-Loki: 'Vel er drukkit, ok eigi til mikit. Eigi
myndak trúa, ef mér væri frá sagt, at Ása-Þórr myndi eigi 285
meira drykk drekka. En þó veit ek at þú munt vilja drekka
af í ðrum drykk.'
Þórr svarar engu, setr hornit á munn sér, ok hyggr nú at
hann skal drekka meira drykk, ok þreytir á drykkjuna, sem
honum vannsk til ørindi, ok sér enn at stikillinn hornsins vill 290
eigi upp svá mjk sem honum líkar. Ok er hann tók hornit
af munni sér ok sér í, lízk honum nú svá sem minna hafi

Source: Gordon/Taylor, page b0015, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

Þá svarar Útgarða-Loki ok litask um á bekkina ok mælti:
'Eigi sé ek þann mann hér inni er eigi mun lítilræði í þykkja
at fásk við þik'; ok enn mælti hann, 'Sjám fyrst, kalli mér
hingat kerlinguna, fóstru mína Elli, ok fáisk Þórr við hana, ef 330
hann vill. Felt hefir hon þá menn er mér hafa litizk eigi
ósterkligri en Þórr er.' Því næst gekk í hllina kerling ein
gmul. Þá mælti Útgarða-Loki at hon skal taka fang við
Ása-Þór. Ekki er langt um at gora: svá fór fang þat, at því
harðara er Þórr knúðisk at fanginu, því fastara stóð hon. Þá 335
tók kerling at leita til bragða, ok var Þórr þá lauss á fórum,
ok váru þær sviptingar allharðar; ok eigi lengi áðr en Þórr
fell á kné ðrum fceti. Þá gekk til Útgarða-Loki ok bað þau
hætta fanginu ok sagði svá, at Þórr mundi eigi þurfa at bjóða
fleirum mnnum fang í hans hirð. Var þá ok liðit á nótt; 340
vísaði Útgarða-Loki Þór ok þeim félgum til sætis, ok dveljask
þar náttlangt í góðum fagnaði.
En at morni þegar dagaði, stendr Þórr upp ok þeir félagar,
klæða sik, ok eru búnir braut at ganga. Þá kom þar Útgarða-
Loki ok lét setja þeim borð; skorti þá eigi góðan fagnað, 345
mat ok drykk. En er þeir hafa matazk, þá snúask þeir til
ferðar. Útgarða-Loki fylgir þeim út, gengr með þeim braut
ór borginni; en at skilnaði þá mæltí Otgarða-Loki til Þórs
ok spyrr hvernig honum þykkir ferð sín orðin, eða hvárt
hann hefir hitt ríkara mann nkkurn en sik. Þórr segir at 350
eigi mun hann þat segja, at eigi hafi hann mikla ósœmd farit
í þeira viðskiptum, 'en þó veit ek at þér munuð kalla mik
lítinn mann fyrir mér, ok uni ek því illa'.
Þá mælti Útgarða-Loki: 'Nú skal segja þér it sanna, er
þú ert út kominn ór borginni -- ok ef ek lifi ok megak ráða, 355
þá skaltu aldri optar í hana koma; ok þat veit trúa mín, at
aldri hefðir þú í hana komit, ef ek hefða vitat áðr at þú hefðir
svá mikinn krapt með þér, ok þú hefðir svá nær haft oss
mikilli ófœru. En sjónhverfingar hefi ek grt þér, ok fyrsta
sinn á skóginum kom ek til fundar við yðr, ok þá er þú skyldir 360

Source: Gordon/Taylor, page b0016, entry 1 View original page image as: [TIFF][PNG] [View previous entry] [View next entry]

[Comment on this entry] [View comments]

The following entry has been hand-corrected once. [Report an error]

leysa nestbaggann, þá hafðak bundit hann með gresjárni, en
þú fant eigi hvar upp skyldi lúka. En því næst laust þú mik
með hamrinum þrjú hgg, ok var it fyrsta minst, ok var þó
svá mikit at mér mundi endask til bana, ef á hefði komit. En
365 þar er þú sátt hjá hll minni setberg, ok þar sáttu ofan í þrjá
dali ferskeytta ok einn djúpastan, þat váru hamarspor þín;
setberginu brá ek fyrir hggin, en eigi sátt þú þat. Svá var
ok of leikana, er þér þreyttuð við hirðmenn mína. Þá var
þat it fyrsta er Loki gorði; hann var mjk soltinn ok át títt,
370 en sá er Logi heitir, þat var villieldr, ok brendi hann eigi
seinna trogit en slátrit. En er Þjálfi þreytti rásina við þann
er Hugi hét, þat var hugr minn, ok var Þjálfa eigi vænt at
þreyta skjótfœri við hann. En er þú drakkt af horninu ok
þótti þér seint líða -- en þat veit trúa mín, at þá varð þat
375 undr, er ek mynda eigi trúa at vera mætti -- annarr endir
hornsins var út í hafi, en þat sáttu eigi. En nú, er þú kømr
til sævarins, þá muntu sjá mega hvern þurð þú hefir drukkit
á sænum.' Þat eru nú fjrur kallaðar.
Ok enn mælti hann: 'Eigi þótti mér hitt minna vera vert,
380 er þú lyptir upp kettinum, ok þér satt at segja, þá hræddusk
allir þeir er sá, er þú lyptir af jrðu einum fœtinum. En sá
kttr var eigi sem þér sýndisk: þat var Miðgarðsormr, er
liggr um lnd ll, ok vannsk honum varliga lengðin til, at
jrðina toki sporðr ok hfuð. Ok svá langt seildisk þú upp
385 at skamt var þá til himins. En hitt var ok mikit undr um
fangit, er þú stótt svá lengi við ok felt eigi meirr en á kné
ðrum fœti, er þú fekkzk við Elli, fyrir því at engi hefir sá
orðit, ok engi mun verða, ef svá gamall verðr at elli bíðr, at
eigi komi ellin llum til falls. Ok er nú þat satt at segja, at
390 vér munum skiljask, ok mun þá betr hvárratveggju handar
at þér komið eigi optar mik at hitta. Ek mun enn annat
sinn verja borg mína með þvílíkum vélum eða ðrum, svá at
ekki vald munu þér á mér fá.'
En er Þórr heyrði þessa tlu, greip hann til hamarsins ok

---

Result Page:

1 2 3 4 5 6 7 8 9 10

Next

Germanic Lexicon Project (main page)
This search system was written by Sean Crist
Please consider volunteering to correct the data in these online dictionaries.
No rights reserved. Feel free to use these data in any way you please.